Το τελευταίο διάστημα, μια φράση επανέρχεται συχνά σε συζητήσεις με CEOs στην Κύπρο:

«Δεν υπάρχει ταλέντο.»

Η αγορά είναι πιεσμένη. Κάποιες δεξιότητες είναι σπάνιες και ο ανταγωνισμός για έμπειρους επαγγελματίες είναι έντονος. Αυτό είναι αλήθεια.

Αλλά δεν είναι ολόκληρη η αλήθεια.

Σε ένα μικρό οικοσύστημα όπως η Κύπρος, η διαφορά ανάμεσα σε οργανισμούς που προσελκύουν σταθερά ικανούς ανθρώπους και σε αυτούς που δυσκολεύονται, σπάνια είναι αόρατη. Είναι θέμα φήμης.

Όταν η δεξαμενή είναι περιορισμένη, η επιλεκτικότητα αυξάνεται. Οι έμπειροι επαγγελματίες δεν επιλέγουν απλώς ρόλους. Επιλέγουν περιβάλλον. Και στην Κύπρο, αυτά τα περιβάλλοντα είναι πιο διαφανή απ' όσο νομίζουμε.

Η συμπεριφορά της ηγεσίας παρατηρείται. Η στρατηγική αστάθεια γίνεται γνωστή. Η εσωτερική κουλτούρα, όσο κι αν προσπαθεί να ελεγχθεί, σπάνια παραμένει ιδιωτική.

Η πληροφορία κυκλοφορεί. Ήσυχα, αλλά αποτελεσματικά.

Πριν αποδεχτούν μια πρόταση, οι έμπειροι υποψήφιοι κάνουν την έρευνά τους. Μιλούν με πρώην εργαζομένους. Ρωτούν ανθρώπους που εμπιστεύονται. Αξιολογούν όσα ακούν από άτομα εντός και εκτός του οργανισμού, όχι όσα παρουσιάζονται στη διαδικασία πρόσληψης.

Οι αποφάσεις, τις περισσότερες φορές, διαμορφώνονται κοινωνικά. Και αυτό συμβαίνει πολύ πριν ανακοινωθεί η θέση.

Εδώ είναι που το employer branding μπαίνει συχνά πολύ αργά.

Αντιμετωπίζεται ως αντίδραση στη δυσκολία στελέχωσης. Μια καμπάνια. Μερικά σωστά μηνύματα, ίσως ένα «ελκυστικό» βίντεο. Μια προσπάθεια να αλλάξει γρήγορα η αντίληψη.

Όμως η αντίληψη δεν αλλάζει εκείνη τη στιγμή. Έχει ήδη διαμορφωθεί.

Αυτό που επηρεάζει την αγορά δεν είναι η επικοινωνία της στιγμής. Είναι η συνέπεια της εμπειρίας. Η συνοχή μεταξύ διοίκησης, κουλτούρας και καθημερινής λειτουργίας. Και η ικανότητα αυτή η πραγματικότητα να γίνεται ορατή με συνέπεια και στρατηγικό σχεδιασμό, όχι σε στιγμές ανάγκης, αλλά στη ρουτίνα.

Όταν τελικά ανακοινώνεται ένας ρόλος, ένα μεγάλο μέρος της απόφασης έχει ήδη ληφθεί. Ποιος θα κάνει αίτηση, ποιος θα διστάσει και ποιος θα την απορρίψει, καθορίζονται από αυτή τη συσσωρευμένη εικόνα.

Άρα το ερώτημα δεν είναι μόνο αν υπάρχει ταλέντο.

Είναι αν το σωστό ταλέντο είναι διατεθειμένο να συνδεθεί με τον οργανισμό σου.

Το employer branding δεν είναι καμπάνια. Είναι συσσωρευμένη απόδειξη.

Και σε μια αγορά όπως η κυπριακή, αυτή η απόδειξη είναι πάντα σε κυκλοφορία.